Að endurheimta fræðasamfélagið: Háskólar þurfa meira en mælingar

Sigurður Kristinsson

prófessor í heimspeki við Háskólann á Akureyri

Í stefnumörkun og framtíðarsýn háskóla kemur orðið „fræðasamfélag“ gjarnan við sögu. Fáir staldra þó við og velta fyrir sér hvað þetta samfélag sé í raun og veru eða hvers vegna það skipti máli. Háskólar víða um heim hafa í auknum mæli miðað starfshætti sína við kröfur markaðarins, frammistöðumælikvarða og röðun á alþjóðlegum listum. Samhliða hefur starfsumhverfi akademísks starfsfólks fjarlægst lykilþætti hugmyndarinnar um fræðasamfélag. Þessi þróun er ekki aðeins óheppileg heldur ógnar hún þeim akademísku og samfélagslegu gildum sem kalla á tilvist háskóla.

Hér verður fjallað um það hvers vegna fræðasamfélag er grundvallaratriði í háskólastarfi, hvernig öfl í samtímanum grafa undan því og hvernig móta megi endurnýjaða sýn. Umfjöllunin tekur mið af alþjóðlegri þróun en á að mínu mati einnig við um aðstæður hérlendis.

Hvað er samfélag?

Hugtakið samfélag má skilja á tvo ólíka vegu. Annars vegar í lýsandi merkingu: samfélög eru net fólks sem tengist stað, sameiginlegum áhugamálum eða reglulegum samskiptum. Frá lýsandi sjónarhorni samanstanda fræðasamfélög af hópum kennara, nemenda, stjórnenda og sérfræðinga í stoðþjónustu sem tengjast í gegnum stofnanahlutverk, fræðigreinar eða stafrænan vettvang og finna ef til vill fyrir því að tilheyra, standa saman og þjóna sameiginlegum tilgangi.

Hins vegar hefur hugtakið boðandi merkingu í umræðum um hlutverk og framtíð háskóla: sem hugmynd um hvernig fræðimenn ættu að tengjast hver öðrum. Í anda Humboldts (1810) líta samtímahugsuðir á borð við Fitzpatrick (2021, 2024) og Bennett (1998, 2003) á fræðasamfélagið sem sýn á æskilega menningu sem byggist á örlæti, gestrisni, gagnkvæmri virðingu og sameiginlegri þekkingarleit. Frá boðandi sjónarhorni er samfélag ekki aðeins raunverulegt tengslanet, heldur hugsjón um gjöfult og innihaldsríkt fræðilegt líf. Þessi hugsjón virðist því miður í hrópandi mótsögn við þær aðstæður sem einkenna marga háskóla í dag.

Ógnir við fræðilegt samfélag

Undanfarna áratugi hefur þróun háskóla víða um heim verið fjandsamleg fræðasamfélaginu. Þótt birtingarmyndirnar séu ólíkar er margt sammerkt: aukið eftirlit stjórnenda, árangursmælingar og harðnandi samkeppni, en minni samábyrgð og jafningjastjórnun. Sérstaklega má nefna fimm ógnir:

Stofnanatengd fagmennska Julia Evetts (2003, 2009, 2011) greinir á milli starfstengdrar (e. occupational) og stofnanatengdrar (e. organizational) fagmennsku. Sú fyrri felur í sér aðild að samfélagi sérfræðinga með sameiginleg yfirráð yfir eigin störfum í krafti fagþekkingar og í þágu samfélagsins. Sú síðari skilgreinir fagmennsku í samræmi við markmið, mælikvarða og staðlaðar verklagsreglur stofnunar. Í háskólum dagsins í dag er fagmennska í æ ríkari mæli skilgreind á stofnanalegum forsendum. Afleiðingin er blandað kerfi þar sem akademískt sjálfræði lýtur oft í lægra haldi fyrir skrifræði og stjórnarháttum sem grafa undan samfélagslegum tengslum og samábyrgð (Siekkinen o.fl., 2020).

Stjórnunarhyggja Stjórnunarhyggja (e. managerialism) leggur áherslu á mælanlega framleiðslu, staðlað ferli og lóðrétta ákvarðanatöku. Metz (2017) ræðir á sannfærandi hátt hvernig slíkt stjórnlyndi spillir samskiptum bæði innan fræðasamfélagsins og milli fræðimanna, stjórnenda, nemenda og samfélagsins í heild. Ákvarðanir eru teknar án samráðs, umbun einstaklinga byggist á þröngum mælikvörðum fremur en sameiginlegum markmiðum og skrifræði þrengir að faglegu jafningjasamtali. Traust víkur fyrir eftirliti og faglegt mat fyrir baunatalningu.
Einstaklingshyggja Aukin samkeppni um birtingar, styrki, stöðu og orðspor hefur ýtt undir fyrirbæri sem Bennett (2003) kallar „þráláta einstaklingshyggju“. Samstarfsfólk verður að keppinautum eða nytsamlegum verkfærum og afrek verða að persónulegum gjaldmiðli. Í slíku umhverfi er hætt við að fræðafólk líti fremur á sjálft sig sem aðskilda framleiðendur mælanlegra afurða en þátttakendur í samfélagi sem sækist eftir sameiginlegum gæðum. Þetta grefur undan þeirri samstöðu og tengslavitund sem heilbrigt fræðasamfélag krefst.
Undanhald hins akademíska borgara Að vera akademískur borgari felur í sér að inna af hendi þau ótalmörgu störf sem halda háskólum gangandi umfram kennslu og rannsóknir, til dæmis nefndarstörf, leiðsögn, stjórnsýslu og samfélagslega þátttöku. Þar sem erfitt er að mæla slíka vinnu er hún oft vanmetin og vanrækt (Macfarlane, 2005; Feldt o.fl., 2024). Þetta leiðir af sér sundrung og óánægju sem bitnar á sameiginlegri ábyrgð.
Jafningjastjórnun í vanda Jafningjastjórnun felur í sér þátttöku og sameiginlega ákvarðanatöku þar sem byggt er á sameiginlegum grunngildum, láréttri stjórnun fremur en stigveldi, gagnkvæmum stuðningi, sameiginlegri skuldbindingu við almannagæði, faglegu sjálfstæði og meira trausti en í hefðbundnu starfsumhverfi. Þótt jafningjastjórnun hafi lengi verið kjarninn í sjálfsmynd akademíunnar er hún í vanda stödd. Sumir upplifa þátttöku sem ósýnilega vinnu sem ekki deilist jafnt á alla; aðrir líta á tilraunir stofnana til að mæla jafningjaframlagið sem beitingu agavalds. Slíkar mælingar geta leiðrétt ákveðna ósanngirni en um leið skapast hætta á að þær breyti merkingu hugmyndarinnar um jafningjastjórnun þannig að í stað þess að snúast um lifandi tengsl og verðmæta þátttöku í samfélagi bætist hún við þær byrðar skrifræðis sem fyrir eru (Craig o.fl., 2025; Fleming og Harley, 2024; Gavin o.fl., 2023).

Sameiginlegur þráður í öllum þessum þáttum er sá að öflin sem móta akademíu samtímans veikja þau félagslegu tengsl sem blómlegt fræðastarf útheimtir.

Hvers vegna skiptir fræðasamfélag máli?

Hvers vegna ættum við að hafa áhyggjur af því þótt fræðasamfélög veikist? Svarið liggur í tengslum þeirra við þau gildi sem háskólar segjast þjóna. Frá þeim sjónarhóli hafa fræðasamfélög notagildi (e. instrumental value), framlagsgildi (e. constitutive value) og eigið gildi (e. instrinsic value).

Notagildi fræðasamfélaga Fræðasamfélög stuðla að þeim árangri sem háskólar sækjast eftir: nýjum uppgötvunum, lærdómi, þroska vitsmunanna og lýðræðislegri þátttöku. Samvinna styrkir rannsóknir, jafningjastuðningur eflir einstaklinga og sameiginleg viðmið stuðla að heiðarleika, gæðum og sköpun. Án samfélags verða akademísk gildi torsótt.
Framlagsgildi fræðasamfélaga Fræðasamfélag er ekki aðeins nytsamlegt tæki til að ná fram akademískum gildum heldur nauðsynlegur hluti þeirra. Vísindaleg þekking er í eðli sínu félagsleg; hún krefst gagnrýni, jafningjamats og sameiginlegra viðmiða (Merton, 1979; Longino, 1990). Sama gildir um nám, sem grundvallast á mannlegum tengslum eins og Vygotsky (1978) og Dewey (1916) færðu sígild rök fyrir. Vísindi og menntun eru óhugsandi án samfélags.
Eigið gildi fræðasamfélaga Að lokum eykur fræðasamfélag lífsgæði meðlimanna. Það veitir fullnægju að tilheyra, finna sameiginlegan tilgang og eiga vitsmunalegt samneyti. Sú sjálfsmynd, merking og samstaða sem fylgt getur blómstrandi fræðasamfélagi veitir lífsgæði sem eru annars eðlis en þau sem einstaklingurinn uppsker með eigin afrekum (Metz, 2017).