Ég held mikið upp á kvikmyndina Lady Bird (2017), en hugsa reglulega oft til neðangreindra orðskipta sem aðalpersónan, Lady Bird, á við skólaráðgjafa um ritgerðina hennar.

Joan: „You write about Sacramento so affectionately and with such care.”

Lady Bird: „Well, I was just describing it.”

Joan: „Well, it comes across as love.”

Lady Bird: „Sure, I guess I pay attention.”

Joan: „Don’t you think maybe they are the same thing? Love and attention?”

Er þetta ekki sami hluturinn, ást og athygli? Það að veita einhverju tíma og athygli er að mínu mati það sem gefur þeim hlutum eða samböndum virði. Okkar takmörkuðu klukkutímar í þessari veröld neyða okkur til þess að velja hvað við viljum gera við þá, því ekki er allt hægt að gera. Í dag búum við á tímum þar sem tími og athygli er orðin ein verðmætasta auðlindin, og hafa fyrirtæki áttað sig á að nú þegar eyða flestir langstærstum hluta dagsins í að annaðhvort vinna eða neyta hinna ýmsu vara, og að helsta samkeppnin sé svefninn sjálfur [1]. Svar kapítalismans við því að uppgötva að tími okkar sé takmarkaður virðist vera að finna upp á tólum og tækjum sem stytta okkur leiðir, til þess að við getum gert meira. Þessi tól flýta fyrir okkur, og stytta tímann frá því að ég finn fyrir að ég vil eitthvað og að ég fái það í hendurnar. Ritgerð sem áður fyrr tók 10 klukkutíma að skrifa tekur núna 30 mínútur að skrifa. Kvikmynd sem áður tók nokkur ár í vinnslu og kostaði mikið fjármagn er núna hægt að framleiða næstum því alfarið með gervigreind.

Sækni í flýtileiðir

Þessi flýtileiðasækni er náttúruleg útkoma hagkerfis sem mælir árangur út frá lokaniðurstöðunni. Einkunn ritgerðar, áhorf þáttaraða, söluhagnaður eða hagvöxtur. Ef lokaniðurstaðan ein fær að ráða, þá er rökrétt að hagræða þannig að ferlið, eða kostnaðurinn við ferlið, sé sem minnstur. Í sumum tilfellum, eins og þegar kemur að því að bjóða öllum heimilum ódýrar og góðar þvottavélar, getur svona hagfræði hjálpað okkur, en í öðrum tilfellum, til dæmis í skapandi greinum, þá er þessi hugsun minna hjálpleg. Flýtileiðasækni er alls ekki ný, en með tilkomu gervigreindar er hún að færa sig á fleiri svið mannlífsins sem áður fengu að vera í friði. Þetta veitir okkur fullkomið tækifæri til þess að endurmeta hvort það séu einmitt einhverjir geirar sem ættu að vera frjálsir frá hagræðingu, sérstaklega þegar erfitt er að mæla eða meta gæði endaniðurstöðunnar. Ég vil í þessari grein færa rök fyrir því að flýtileiðasækni, sem hefur skapað flýtitól eins og gervigreind, muni vinna gegn því sem er einmitt erfiðast að mæla, gæði og virði sköpunarinnar.

Tökum sem dæmi framtíð kvikmyndaiðnaðarins, sem er í meiri óvissu en áður með tilkomu hinna ýmsu gervigreindartóla [2]. Með þessum nýju tólum eins og Flow eða Veo, er hægt að skrifa nokkrar setningar um hvernig myndband þú vilt fá, og á nokkrum sekúndum færð þú það í hendurnar. Engin þörf á löngum tökudögum …