Í vikunni héldu tveir helstu seðlabankar heims stýrivöxtum sínum óbreyttum, þrátt fyrir að olíuverð hafi hækkað í 110-120 dali a tunnuna, vegna innrásarinnar í Íran og hernaðarins hjá Hormússundi. Lögfræðingarnir tveir sem stýra þessum seðlabönkum í Bandaríkjunum og Evruríkjunum segja skýrt í sínum viðbrögðum við ástandinu að ekki sé vitað hve mikið verðbólguskotið verði. Þau dempa orkuverðsáfallið og æsa ekki upp verðbólguvæntingar vegna stríðsins. Sá japanski hætti við að hækka en sá íslenski jók sína vexti í 7,5% sem gæti styrkt væntingar um frekari verðbólgu frekar en hitt.
Þar við bætist að hagvöxturinn hérlendis, sem er enginn sé honum deilt niður á mannfjölda, er að mestu til kominn vegna innlendrar neyslu. Hefðu stýrivaxtahækkanir dugað til að eyða þeirri auknu eftirspurn þá væri kominn samdráttur – landsframleiðslunnar, ekki verðhækkana. Nú þegar ekki hefur tekist að ná verðbólgu nægilega niður á þremur árum þá er hæpið að telja það geta gerst á næstu fimm mánuðum, fram að endurskoðun kjarasamninga.
Forsíðugrein vikunnar fjallar um velsældarvísa og viðbótarmælikvarða umfram hagvaxtarmælingar og hið sögulega samhengi þeirra. En það er eitt mikilvægasta hlutverk efnahagslífsins að stuðla að hagsæld. Síðari grein vikunnar er eftir tölfræðing sem fer yfir verðbólgumarkmið í aldarfjórðung og dregur saman og sundur stærðfræðilegan grundvöll líkananna sem notuð eru til að meta árangur og leiðir að því göfuga markmiði sem gengur svo illa að ná.
Það hve illa gengur virðist, samkvæmt boðskapnum af kynningarfundum Seðlabankans, öllum öðrum að kenna heldur en þeim sem stjórna stýrivöxtunum, og ætla þau sér svo sannarlega að beita taumhaldinu harkalega áfram. Við þann harða tón og það háa vaxtastig virðast samt verðbólguvæntingar aðeins hækka. Vonandi mætti mildilega snúa þeirri þróun með því til dæmis að horfa á upptökur af kynningarfundum seðlabankastjóranna löglærðu beggja vegna Atlantsála nú í vikunni til að sjá auðmjúka væntingastjórnun í raun og veru.
