Sumarið er að hefjast, með gulri veðurviðvörun fyrir norðan, og æ skýrar verður að forsendur kjarasamninga muni bresta í ágústlok. Vaxtahækkunarferli Seðlabankans hélt áfram í síðustu viku og vantar nú aðeins fjórðung úr prósentu upp á að meginvextir bankans komist aftur upp í 8%. Verðbólgan virðist ankeruð í kringum 5% markið og eru raunstýrivextir hér því um 3%.
Að mati Christine Lagarde sem fer fyrir Seðlabanka Evrópu er trúverðugleiki seðlabankanna lykilatriði í núverandi heimsástandi, traust sem tekur mörg ár að byggja upp getur horfið á stuttri stund. Kevin Warch var staðfestur nýr seðlabankastjóri bandaríska seðlabankans fyrir viku, þó Jerome Powell haldi áfram að sitja í stjórninni. Andrew Bailey seðlabankastjóri Englandsbanka lagði áherslu á mikilvægi dómgreindar seðlabankastjóra og hið takmarkað svigrúm sem aðstæðurnar gefa í ræðu sinni á ráðstefnu í Hörpu.
Ísland hefur komist fram úr Sviss sem dýrasta landið í greiningu sem Bloomberg sagði frá. Þar eru laun þó miklu mun hærri en hérlendis sem kjarnar ákveðna þverstæðu varðandi það hvernig há laun skýri verðbólguna hér. Á meðan verðbólgan er ekki til vandræða í Sviss og Svíþjóð. Hinir hlaupandi höfrungar, sem launahækkanaleikurinn hér er oft kenndur við, virðast á merkilegan hátt hafa náð að bíta í sporðinn á sjálfum sér og spinna nú stöðuga hringi kollhnísa sem engum enda virðast ná.
Eins og kemur fram í fyrri grein vikunnar þá skiptir máli í tvínota hugsun að til séu staðlar, kerfi tali saman og að framkvæmd sé æfð. Hugsanlega mætti færa þessa aðferðafræði varnarmála yfir á viðbrögð við verðbólgunni.
Síðari grein vikunnar fjallar um nokkurra ára gamla samningagerð og deilur þar um sem hafði veruleg áhrif langt út fyrir hin eiginlegu andlög samninganna. Það er einnig söguleg reynsla sem hafa mætti í huga, frekar en höfrunga- eða hákarlaveiðar, nú í gegnum sumarið og gular viðvaranir þess.
