Hamfarir af manna völdum er mikilvægt hugtak í umhverfismálum og nýlega einnig í samhengi við almannavarnir. Í því ljósi er oft rætt um loftslagsvá og hlýnun en einnig má sjá fyrir sér eyðingu fjölbreytileika eða einfaldlega skógarelda sem nú margfaldast að magni víða um lönd.
Eftir hrunið var varpað fram furðulegri hugmynd um svokallað umsátur, óvinar sem búin var til. En mesta ógnin getur þó fremur komið að innan, bæði hér úr iðrum jarðar og af okkar eigin gjörðum. Þannig hefur Íslandi ekki tekist að draga úr losun á mengun sem að veldur hlýnun en virðist frekar vilja fá undanþágur sérstöðu sinnar vegna.
Heimagerðar varnir gegn samkeppni að utan geta þó aldrei til langframa byggst á því að einangra landið til að vernda innlenda fákeppni frá alþjóðlegum viðskiptum. Þeirri misskildu varnarbaráttu mun landið tapa á endanum eða missa besta fólkið til útlanda. Samkeppnisforskot Íslands á alþjóðavísu styrkist ekki af fákeppninni sem hér ríkir innbyrðis.
Draghi skýrslan svokallaða frá árinu 2024 um samkeppnishæfni ríkja Evrópusambandsins til framtíðar hefur verið í umræðunni hérlendis undanfarið, en sambærileg greining á íslenskri samkeppnishæfni liggur ekki fyrir. Gömul trú á meðfædda yfirburði eða reddingar duga þar skammt.
Mikilvæg atriði skýrslunnar sem fjallar um framtíðarmöguleika til bættrar samkeppnishæfni hafa misfarist hér en hið séríslenska atvinnulíf virðist helst sjá möguleika til framtíðar utan þess sambands. Þó liggur fyrir að Ísland hafi fallið meira en önnur lönd í nýjustu mælingu IMD skólans í Sviss á samkeppnishæfni, ef Rúmenía og Litháen eru undanskilin. Þau lönd sem féllu niður um jafn mörg sæti og Ísland á listanum voru Púertó Ríkó, Mexíkó, Brasilía og Botsvana. Öll í neðsta fimmtungi listans, nema Litháen sem er um miðbikið en Ísland féll úr efsta fimmtungi í þann næstefsta. Stefni íslenskt atvinnulíf áfram í þá átt hefur það lítið að gera í sambandi við Evrópu.
