Sumir segja að til séu tvær tegundir af fólki, og þá mætti bæta við – þau sem skipta fólki í tvær fylkingar eða ekki. Yfirvofandi þjóðaratkvæðagreiðsla á laugardaginn skiptir óneitanlega Íslendingum í tvo hópa. Annarsvegar þá sem vilja taka aftur upp samningaviðræður við Evrópusambandið um aðild. Hinsvegar þá sem vilja staðfesta að ekki skuli halda þeim áfram. Eftir helgi munum við áfram búa hér með alþjóðlegum og efnahagslegum áskorunum, öll saman.
Undanfarnar vikur hafa birst margar greinar um alþjóðamál tengdar þessari mikilvægu ákvörðun um hvaða leið við viljum halda í mjög breyttum heimi, þar sem framtíðina er ekki að finna í fortíðinni.
Forsagan skiptir samt máli, svo sem grein fyrrum forseta um baráttuna fyrir yfirráðum auðlindanna í landhelginni sýnir skýrt í tengslum við alþjóðasamninga. Forsaga EES skiptir einnig máli. Þá hafa almannavarnir og samkeppnishæfni einnig komið við sögu. Eins má vísa á skrif ritstjóra um efnahagsmálin, trúverðugleika og rökvísi jafnt sem þverstæður og hvernig Ísland sé á skjön við Evrópu.
Lögfræðilegir þættir fullveldisins hafa einnig verið greindir, teygð stjórnarskrár og mögulega aukið virðingarleysi fyrir henni síðustu þrjá áratugi auk fleiri lagalegra þátta í blaði vikunnar um áhrifin af því að sitja við borðið, frekar en að vera á matseðlinum. Forsagan þess er ekki síður áhugaverð.
Tollar eru stórmál í efnahagskerfi heimsins nú um stundir eftir rofið sem orðið er í heimshagkerfinu og sýnir hvernig viðskiptakjör lítilla opinna hagkerfa geta sveiflast skyndilega. Aðild að tollabandalagi veitir skjól og stærri vettvang til viðskipta svo sem komið hefur fram í greinum síðustu og þessarar viku.
Peningamál og stöðugleiki þeirra eru síðan mikilvægasta málefnið og þar veitir yfirlit fyrrum seðlabankastjóra í forsíðugrein vikunnar skýrustu greininguna sem leiðréttir rugling umræðunnar.
Traust til gjaldmiðilsins er á hverfanda hveli, enda minnkar verðgildi krónunnar sem nemur einum tuttugasta hluta, á ári. Erlendis gæti áhuginn þó glæðst, sérstaklega meðal myntsafnara.
