Habermas er líklega einn áhrifamesti hugsuður síðari hluta síðustu aldar, sérstaklega varðandi hvernig við hugsum um og í Evrópu. Hugmyndafræðin að baki því að sameina Evrópu eftir seinni heimsstyrjöld þeirrar aldar og hugmyndin um að sameina Þýskaland eftir fall múrsins og Sovétríkjanna er að hluta til byggð á heimspeki- og samfélagslegri greiningu hans. Forsíðugrein vikunnar fer yfir sögu þessa merka hugsuðar sem hefur haft efnahagslegar afleiðingar
Samhliða var hérlendis ein helsta hugmyndafræðilega nýsköpunin á hinu efnahags- og stjórnmálalega sviði eða hinum opinbera vettvangi svokallaðir þjóðarsáttarsamningar um miðbik síðasta aldarfjórðungs síðustu aldar. Sú saga var talsvert rædd var á ársfundi Seðlabankans í síðustu viku. Mögulega sem helsta hugmyndin að því að ná verðbólgunni niður nú sem þá. En ósagt var látið hvort það þýði mögulega að bankinn sé að hugsa um að fara að beita gjaldeyrisforðanum til að halda úti fastgengisstefnu að nýju.
Einnig var vísað til aldarfjórðungsafmælis laga um bankann sem fólu í sér verðbólgumarkmið, þó lítið hafi verið farið yfir hve illa hefði gengið að ná og halda því marki. Hið fljótandi gengi hins einstaka gjaldmiðils íslensku krónunnar sem fylgdi með sömu lögum er síðan hin hliðin á peningnum. Rétt er að rifja hér upp að ný lög um seðlabankann tóku gildi árið 2019, á svipuðum tíma tók núverandi seðlabankastjóri við. Þau lög voru að hluta til byggð á undanfarandi skýrsluskrifum sem að hann sjálfur hafði verið í forsvari fyrir handa þáverandi stjórnvöldum.
Önnur áhrifamikil þróun í efnahagsumgjörð landsins voru lög um opinber fjármál sem að tóku gildi fyrir áratug síðan og er af því tilefni birt í blaði vikunnar rammagrein úr nýjasta áliti fjármálaráðs um árangurinn. Álitinu virðist ekki hafa verið veitt mikil eftirtekt í fjölmiðlum en rétt er að vekja sérstaklega athygli á helstu ábendingum ráðsins og lestri álitsins alls.
