Hagvöxtur hefur lengi verið talinn góður, meðal hagfræðinga. Þó þekkt sé að hann mæli meiri hernað sem aukinn vöxt en fleiri klukkutíma í barnauppeldi sem neikvæða framleiðni. Ef rétt er að hagvöxturinn sem verið hefur hérlendis undanfarin ár sé ein mikilvægasta skýring verðbólgunnar og þannig hinna háu vaxta þá er enn furðulegra að stöðnun hans undanfarin misseri hafi ekki skilað sér í minni verðbólgu, heldur þveröfugt.

Báðar greinar vikunnar tengjast velsæld (e. wellbeing), bæði mælikvörðum og ráðstefnu um hana. Viðbótarmælikvarðar umfram hagvöxt hinnar margumtöluðu vergu landsframleiðslu ná nú alþjóðlegu flug. Athyglisvert er að orðið velsæld kemur fyrir sjö sinnum í framlagðri þingsályktunartillögu um fjármálaáætlun ríkisstjórnarinnar fyrir næstu fimm ár og virðast þau vera samheiti við orðið hagsæld, sem kemur fyrir þrisvar sinnum. Verg landsframleiðsla kemur á hinn bóginn fyrir í skammstöfuninni VLF samtals 174 sinnum í skjalinu sem er 188 síður.

Öll spágerð, hvort sem er um hagvöxt eða aðrar framtíðarhorfur, hefur aftur orðið erfiðari nú í breyttum heimi líkt og á tímum heimsfaraldurs. Seðlabankar hafa breytt áherslum sínum víða í kringum okkur. Ástandið er nú þannig að varhugavert er að reikna líkur til framtíðar út frá jafnri drefingu áhættu, sem byggir á því að heimurinn verði í framtíðinni líkur fortíð, og lítið gagn af því að útvíkka það bil. Róttæk óvíssa, kennd við Frank Knight, er besta lýsing ástandsins nú og eru seðlabankar nágrannalandanna búnir að skipta um gír og nota ólíkar sviðsmyndir fyrir róttækar breytingar nú á tíma óvissunnar.

Kyrrstöðu- eða kreppuverðbólgan (e. stagflation) sem nefnd var í sálmunum í ágúst síðastliðnum er nú líklega komin hérlendis og varað við hættunni af henni víðar í álfunni. Það hversu lengi orkukrísan mun vara er enn óljóst líkt og í Silfrinu í síðustu viku. Áhugavert framhald umræðu um það má heyra í hlaðvarpi Financial Times í gær.